Futbol stał się zawodem. Roger ma 26 lat, a już całkiem pokaźny dorobek klubów w swoim CV. Karierę rozpoczął w trzecioligowym, brazylijskim Sao Caetano, lecz nie zagrał tam ani jednego, oficjalnego meczu. Później występował w dwóch wielkich drużynach: Corinthians i Flamengo. Na rok trafił do Hiszpanii, do drugoligowej wtedy Celty Vigo, po czym wrócił do Brazylii, do Juventude. Od 9 grudnia 2005 roku jest zawodnikiem warszawskiej Legii.

Jak powtarza na każdym kroku, nigdzie w czasie kariery nie czuł się lepiej, a nasza ojczyzna dała mu szansę na lepsze życie. "Jestem Roger Guerreirowski" - tak się lubi tytułować nowy rozgrywający reprezentacji Polski.

Nie żeby mu nad Wisłą niczego nie brakowało. Bardzo tęskni za matką i rodzeństwem: Cibele oraz Juniorem. Bo Roger to strasznie familijny typ.

- Rodzina jest moją pasją. Każdy urlop spędzam z najbliższymi - mówi Guerreiro.

Wychował się w Ipirandze, bardziej biednej niż bogatej dzielnicy Sao Paulo. W domu się nie przelewało, a gdy ojciec - Osvair - stracił pracę, czasem brakowało na jedzenie. Mimo to swoje dzieciństwo uważa za szczęśliwe. Był grzecznym chłopcem, dobrym uczniem, a także - jak mówi mama Lucia - straszną beksą, bez względu na to, że "Guerrero" po hiszpańsku znaczy "wojownik". Nawet gdy rodzice się rozwiedli, a miał wówczas 16 lat, więzi krwi nie osłabły. Ojciec pozostał najbardziej zagorzałym kibicem Rogera.