Zanim dojdziemy do najbardziej pikantnego rozdziału naszej sagi, zacytuję żyjącego w trzecim stuleciu naszej ery biskupa Kartaginy, Cyprianusa. Oto co ówczesny lider Kościoła mówił o igrzyskach:

„Jakże monotonne, wstrętne, niehonorowe to zajęcie! Jak ohydne są te walki, w których jeden człowiek leży pod drugim i w bezwstydny sposób go obejmuje! (...) Jeden skacze nago, inny natężając wszystkie siły rzuca w powietrze metalowy krążek (...) Wierni chrześcijanie powinni unikać tych niesmacznych widowisk i chronić przed nimi oczy i uszy!”

Groźny jak malaria Cyprian bywał wkurzony. Przewróciłby się jednak w grobie, gdyby wiedział, jakich rzeczywistych bezeceństw dokonano w czasie igrzysk nowożytnych.

Historyjek o postępkach nie fair jest masa. W 1960 roku w Rzymie, bosonogi, etiopski żołnierz Abebe Bikila, pod koniec maratonu zaczął uciekać faworytowi, Marokańczykowi Abdesselam ben Rhadi. Ten - ostatnim wysiłkiem – siarczyście splunął rywalowi w twarz.

W 1980 roku w Moskwie Sowieci regulowali przepływ prądów powietrznych na stadionie poprzez otwieranie i zamykanie bram, co pozwoliło ich oszczepnikom zająć dwa pierwsze miejsca...

Najbardziej smakowity skandal był jednak związany z biegiem na 100 metrów z 1912 roku ze Sztokholmu. W finale miało startować pięciu Amerykanów i jeden zawodnik RPA, Patching. Ci pierwsi umówili się, że wykonają siedem kolejnych falstartów. Podczas gdy „wtajemniczeni”, po kilku metrach zawracali, Patching za każdym razem przebiegał na pełnym gazie początek dystansu. Taktyka przyniosła efekt, bo zmęczony Afrykanin zajął ostatecznie tylko 4. miejsce. To była jednak tylko część planu czwórki sprinterów USA! Czwórki – bo piątego, pewnego kandydata do zwycięstwa, ciemnoskórego Drew, zabrakło na starcie. Kwartet kawalarzy, bojąc się rodaka Murzyna, zabarykadował go wcześniej w hotelowej łazience! Drew dotarł na stadion, by przez łzy zobaczyć dekorację.

Uff… Działo się lepiej niż w wenezuelskich serialach. Teraz czekamy na medale Polaków w Pekinie. Lepiej niech nie robią nam przykrych kawałów. A propos, wiecie, że biało-czerwoni też bywali zabawni? Gdy nasza reprezentacja pierwszy raz wystartowała w igrzyskach, a działo się to w 1924 roku w Paryżu, prawie wszyscy pięściarze przegrali w pierwszych rundach przez nokaut. Inni poprzednicy Gołoty odpadli – również na starcie – przez dyskwalifikację spowodowaną… nieznajomością zasad boksu. Wioślarze mało się nie potopili, a strzelcy przywieźli do Paryża taki sprzęt, że strach było stawać w pobliżu. Dopiero na miejscu zrobili zrzutkę na automatyczny pistolet. Cud, że nikogo nie zabili. Choć, kto wie, może kroniki nie odnotowały, że ktoś zginął ze śmiechu.