To tylko starożytna, grecka legenda. Zdziwicie się jednak, że wiele wieków później, na współczesnych olimpiadach wciąż działy się rzeczy, które się filozofom nie śniły.

Na przełomie 19-ego i 20-ego stulecia w Paryżu jedną z konkurencji stanowiło pływanie na 200 metrów z przeszkodami. Inną – pływanie podwodne. Francuzi Devendeville i Six pokonali całą odległość, czyli 60 metrów! W nagrodę dostali grzebienie, portmonetki i parasole – tak honorowano zwycięzców tej olimpiady. Wodne konkurencje generalnie obfitowały w kurioza. W 1904 roku w Saint Louis wspaniały wynik w jednej z nich – 19,05 metra - uzyskał Amerykanin Dickey. Zachodzicie w głowę o co chodzi? Otóż skakał do wody, tyle że na odległość! Co się jednak dziwić skoro w Saint Louis w programie znalazły się także walki w błocie, (nie pań, nie pań...) i wspinanie na słup.

W wodzie narodził się jeden z pierwszych, olimpijskich bohaterów. W 1896 roku, podczas inauguracyjnych nowożytnych igrzysk w Atenach, zawody pływackie odbyły się na… otwartym morzu. Uczestników wyścigu na 1200 metrów odprawiono łodziami i stateczkami na taką właśnie odległość od brzegu. Tam wyskoczyli zmagać się z zimnem i czterometrowymi falami. Węgier Alfred Hajos miał pecha, bo znalazł się w ostatniej łódce i trafił do wody, gdy inni już płynęli. Rozpoczął szaloną pogoń zakończoną sukcesem, bo to on pierwszy postawił stopę na suchym lądzie.

Herosi. Oni sprawiają, że igrzyska zostają na długo w pamięci. Taki Carl Lewis albo nasza Otylia Jędrzejczak. Jednym z ich pierwowzorów był włoski kolarz Attillo Pavesi. W Los Angeles, w 1932 roku, na trasę wyścigu indywidualnego na sto kilometrów wyruszył jak na piknik. Do kierownicy przymocował garnek z zupą i pojemnik z wodą. Do ramion przytwierdził przypominającą gigantyczny ślimak torbę. W nią dzielny makaroniarz zapakował tuzin bananów, słodkie bułki z rodzynkami, kanapkami oraz… spaghetti. Na szyi – to już drobiazg – zawiesił dwie zapasowe dętki. Jakież było zdziwienie kibiców, gdy tak obładowany Pavesi jako pierwszy wpadł na metę!