Najczęściej wykonana jest z bawełny, ewentualnie z lekkimi domieszkami elastanu lub poliestru, którego nie polecam szczególnie w trakcie hucznych imprez lub po prostu w środku lata. Te najszlachetniejsze szyte są z jedwabiu lub batystu, czyli dość cienkiej tkaniny, lekko transparentnej zazwyczaj składającej się z mieszanki jedwabiu z bawełną. Najtrudniej natomiast znaleźć dziś koszule męskie wykonane z czystego jedwabiu. Nawiasem mówiąc może i dobrze, chyba, że jest to jedwab surowy, powiedziałabym techniczny, czyli „okradziony” z dość jednak tandetnego satynowego połysku.

Funkcjonują trzy typy kołnierzy. Najpopularniejszy jest włoski typ (foto1) szerokiego, stosunkowo rozłożystego. Nieco rzadziej spotykane są już typy angielskie, zwane także śledzikami. Są to dość małe, wąskie ale zdyscyplinowane i sztywno układające się kołnierze. Jest jeszcze typ amerykański (foto2), który gabarytowo jest wypośrodkowany między włoskim a angielskim. Jego cechą charakterystyczną są guziki u skraju. Jest to kołnierz o charakterze zdecydowanie sportowym, dziennym. Owe guziki powinny być bezdyskusyjnie zapięte. Jest to także typ kołnierza, którego z zasady nie łączymy z krawatem. Dobór kołnierza, to sprawa bardzo indywidualna. Powinien być dopasowany do grubości i długości szyi oraz do szerokości ramion. Absolutną rzadkością natomiast, w zasadzie nie wiem czemu, są stójki (foto3). Wygląda to intrygująco, powiedziałabym szalenie modowo, mniej komercyjnie. Problem jest jedynie taki, że nie zawsze wypada zaprezentować się bez krawata czy też muchy a jak zawiązać krawat wokół kołnierza, którego nie ma? Gdy zestawiamy koszulę z krawatem pamiętajmy, żeby wszystkie guziki pod szyją były zapięte. Jeżeli nie decydujemy się na krawat, ostatni guzik pod szyją zostawmy odpięty. Po godzinach natomiast możemy pozwolić sobie na nieco nonszalancji i odpiąć dwa lub nawet trzy. Wypośrodkujemy dzięki temu lekki „dysonans” między elegancją koszuli a „klubową” luzem.