To wszystko sprawi, że rozmówca poczuje się słuchany. Czas pójść dalej i zyskać jego przyjaźń. Osiągniesz to przez „słuchanie aktywne”. Dzięki niemu pokażesz rozmówcy, że śledzisz z uwagą jego słowa i zależy ci na zrozumieniu przekazu. Aktywne słuchanie sprawi, iż ludzie zaczną nie tylko cię szanować, ale zaufają ci i polubią.

Andrew Floyer Acland wymienia cztery zachowania, które składają się na umiejętność słuchania aktywnego.

1.Reagowanie na treść – robisz to przez parafrazowanie rozmówcy. Powtarzasz to co mówi, ale innymi słowami. Np. on stwierdza „Znowu mam konflikt z szefem”. Ty odpowiadasz „Czyli w czymś się znów z tobą nie zgadza”. To pokazuje, że go słuchasz i to nie bezmyślnie, bo przecież nie powtórzyłeś za nim słowo w słowo!

2. Dostrzeganie uczuć – to potężna technika. Ktoś mówi o swoich problemach lub radościach. Np. z ekscytacją opowiada: „Wiesz, teraz gdy zmieniłem samochód, życie jest łatwiejsze. Nareszcie nie muszę bać się, że nie dowiozę dzieci do przedszkola, bo trzeba będzie zjechać do warsztatu. No i zabieram wozem rodzinę na wymarzone wczasy do Chorwacji!” Odpowiedz mu szczerze i w podobnym tonie: „Świetnie, że pozbyłeś się tego starego grata! Widzę, że rzeczywiście żyje ci się teraz łatwiej!”.

3. Okazanie zrozumienia – pogłębienie poprzedniej umiejętności. Uznaj słuszność uczuć rozmówcy, nawet jeśli do końca się z nimi nie zgadzasz. Zauważ, nie chodzi tu już tylko o dostrzeżenie jego emocji, a o ich uznanie.

Wyobraź sobie rozmowę dwóch mężczyzn. Pierwszy mówi: „Moja żona mnie zadręczy. Pracuję 10 godzin dziennie, a ona wciąż pyta mnie, kiedy skończę domek na działce. Mam chyba prawo odpoczywać”. Drugi odpowiada: „No pewnie, przecież zarabiasz na rodzinę! ” Co pomyśli rozmówca numer 1? Przekona się, że obok siedzi bratnia dusza!

4. Zachęta do dalszej dyskusji – wymaga nieco więcej zachodu, ale przede wszystkim nadal uwagi. Rozmówca poczuje się doceniony, gdy okażesz mu jawne zainteresowanie, poprzez zadawanie pytań otwartych (czyli takich, na które odpowiedź nie brzmi tylko „tak” lub „nie”). Jak pisze A. Floyer Acland bardzo przydatne w takim dialogu bywa słowo „dokładnie”.

Rozmówca nr 1: „Nie podoba mi się ta nowa galeria handlowa”
Rozmówca nr 2 – może odpowiedzieć, że jemu też albo że jemu „właśnie, że się podoba”. Może też jednak znacznie lepiej: „Byłeś już tam? Co ci się dokładnie nie podoba?”. Tu nastąpi potok słów. Ludzie zwykle uwielbiają mówić o sobie i swoich odczuciach, gdy mają odbiorcę.

Inny przykład:
Rozmówca nr 1 (rozmarzony): „Ech, fajna jest ta Agata z działu promocji”
Rozmówca nr 2 (zamiast „No… fajna!”) - „Widzę, że wpadła ci w oko! Co ci się w niej najbardziej podoba?” (z uśmiechem).

Oczywiście pamiętaj, by wszystkie wymienione umiejętności stosować z elegancją i odpowiednim natężeniem. Gdy zaczniesz przesadzać, staniesz się sztuczny. Ćwicz i baw się, trening sprawi, że zostaniesz mistrzem słuchania.

Przyjmij też jedną, absolutnie podstawową, nadrzędną zasadę. Nigdy nie próbuj być lepszy od rozmówcy. Jeśli nie będziesz starał się przewyższyć go swoimi dokonaniami, przebić jego doznań, zyskasz szacunek. Im mniej mówisz o tym, jaki jesteś wspaniały, im rzadziej, nie pytany wyrażasz swoją opinię - tym bardziej rośnie twoja charyzma!