Ta wstrząsająca statystyka, która każdego pacyfistę wprowadzić może w stan głębokiego niepokoju, jest niestety, jak to statystyka przecież, myląca. Bo ponad 120 tysięcy pozwoleń dotyczy broni myśliwskiej, prawie 15 tysięcy broni sportowej i ponad 160 tysięcy broni gazowej. Gdy odliczyć od tego jeszcze fani broni białej, kusz, a także miłośników elektrycznych paralizatorów okazuje się, że pozwoleń na broń bojową wydano niecałe 20 tysięcy. Nadal sporo? Nadal się mylisz. Większość to pozwolenia dla firm ochroniarskich i konwojowych. Naprawdę nieliczne zezwolenia, a więc i nieliczna broń trafiła do przeciętnego Kowalskiego mimo, że to właśnie on pada najczęściej ofiarą przemocy, u niego również strach i obawy o bezpieczeństwo swoje i rodziny są największe.

Teoretycznie najłatwiej uzyskać broń myśliwym, ale i oni nie mają lekko. - Najpierw trzeba przejść szkolenie w Polskim Związku Łowieckim. Dopiero, gdy się wszystko zaliczy można iść do Komendy Wojewódzkiej Policji z wnioskiem - tłumaczy Łukasz Słoniewicz, myśliwy.

Szanuj sąsiada swego...
- Najtrudniejszym etapem nie są wcale badania psychologiczne czy też testy wiedzy. Najwięcej osób „polega” na wywiadzie środowiskowym. Prawda jest taka, że ludzie nie zawsze żyją z sąsiadami dobrze. Wystarczy więc, że dzielnicowy rozpyta o ciebie, a sąsiad powie, że się awanturujesz, bierzesz narkotyki, albo masz problem z alkoholem. I o broni, nie tylko myśliwskiej, możesz zapomnieć. Policja dokładnie sprawdza bowiem twoje kartoteki. Jeśli za młodu obiłeś komuś facjatę i zostało to w papierach, na pozwolenie też nie masz szans. Trzeba mieć naprawdę poważny argument w ręku, żeby policja w ogóle chciała się nad twoim wnioskiem pochylić. Najczęściej zgadzają się, gdy prowadzisz kantor, albo masz styczność z przewozem gotówki – uważa Łukasz Słoniewicz.

W wojewódzkiej Bydgoszczy, silnym ośrodku strzeleckim, wydano w 2007 roku trzy pozwolenia na broń ostrą i jedno – na gazową. W jednej z lokalnych gazet Włodzimierz Rapkiewicz, szef Bydgoskiego Towarzystwa Strzeleckiego „Kaliber” narzekał, że nie ma czemu się dziwić skoro jeden z ubiegających się o broń mieszkańców dostał odmowę, bo – jak stwierdziła policja – mieszka na terenie dzielnicy objętej programem „Bezpieczne miasto”. Nie powinien się więc niczego obawiać. Jak twierdzi, policja wychodzi z założenia, że ona broń ma, a obywatel nie musi.

- Nawet jeśli dostaniesz pozwolenie i kupisz już broń, policja zawsze może ci je odebrać. - Może na przykład sprawdzić, czy przechowujesz ją w odpowiedni sposób, czy masz sejfik na broń, skrzynkę na amunicję. Jeśli wejdzie do domu, a ty sobie będziesz siedział dajmy na to przy komputerze popijając drinka, a obok będzie stał sztucer, to z pewnością pozwolenie stracisz – mówi inny myśliwy.

Trudności z wydawaniem pozwoleń godzą także w to środowisko. – Poluję często z Niemcami, u nich każdy, oprócz strzelb, ma też broń krótką. Dla bezpieczeństwa. Bo jak strzelisz dzika ze 100 metrów, a on wpadnie w zboże, to idąc jego tropem, w każdej chwili możesz spodziewać się, że nagle wyskoczy z boku i ładnie cię „przewiezie”. O wiele łatwiej strzelić wtedy z pistoletu, który w dodatku jest szybkostrzelny, niż celować sztucerem – uważa Łukasz Słoniewicz.

Niestety, jeszcze długo prawo do posiadania broni będzie istniało na papierze. Zwolennicy liberalizacji w dostępie do środków obrony własnej cieszyli się nawet, że Platforma Obywatelska przeforsuje pomysł posła tej partii Andrzeja Czumy. Cieszyli się krótko, kierownictwo partii już kilka dni po opublikowaniu jego projektu stanowczo się od niego odcięło. Warto jednak bić się o swoje prawa i próbować pozwolenie zdobyć. Jak się do tego zabrać?