Ogłada, dobre maniery, bon-ton, konwenans towarzyski, kindersztuba, znajomość obowiązujących zwyczajów, form towarzyskich i reguł grzeczności obowiązujących w danej grupie wszystko to esencja savoir vivre i nie znaczy ni mniej ni więcej jak życzliwość dla ludzi, uprzejmość, tolerancję, opanowanie emocji. Te nienaganne formy powinny być naszymi nawykami zakorzenionymi i wpajanymi od dzieciństwa.

Większość pozycji literackich dotycząca savoir vivre jakie możemy spotkać na półkach księgarni i bibliotek skupia się zazwyczaj na zasadach kulturalnego zachowania się przy stole, właściwym doborze ubrań, tudzież sposobie serwowania wina.

Dziś w natłoku zadań, w ciągłym wyścigu szczurów zapominamy o tym, że dobre wychowanie jest tym, co odróżnia ludzi od zwierząt. Zapominamy o tym, że nie strój zdobi człowieka, ale dobre wychowanie. I nie możemy zapominać o tym, że dobrze skrojony garnitur znanej firmy, piękna opalenizna i uwodzicielski zapach nie są w stanie ukryć braku naszego dobrego wychowania. Wulgarność, publiczne ekscytowanie się sprawami błahymi nie uchodzi osobom, które piastują odpowiedzialne funkcje w organizacjach. Jeśli jednak przyjrzycie się najbliższemu otoczeniu to z pewnością przyznacie mi rację, że w sprawie dobrego wychowania w naszym kraju jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia. My jednak zamiast oglądać się na wady innych powinniśmy skupić się na sobie i od siebie zacząć wymagać zachowań świadczących o znajomości etykiety i podstawowych zasad funkcjonowania w społeczeństwie, które chyba trochę się pogubiło w kreowaniu autorytetów.